Interview met Tomas in Steps, over … het waarom in het Nederlands, de beperkingen/voor(oor)delen ervan, James Walsh, het Nederlandstalige lied (en de zwerm van schlager er rond), hoe Andes zou gepercipieerd worden moesten we in het Engels zingen, etc etc etc check it!
“Nederlands is een uitdaging“ (Tekst Mathieu Van Steenkiste)
2010 was een goed jaar voor Andes. Niet alleen kwam de eerste plaat van de Aarschotse Nederlandstalige poprockers uit, de groep werd ook nog eens genomineerd voor een MIA. Ondertussen werkt frontman Tomas Van Uffelen druk aan een nieuw album dat na de zomer verschijnt. Een eerste single komt er al volgende maand.
-Om maar te beginnen met de meest vervelende vraag : Waarom kiest een jonge zanger nu nog voor het Nederlands?-
Net om de reden dat mensen daar zoveel vragen over stellen: om een beetje tegendraads te doen, misschien. (lacht) Ik hoor heel veel artiesten van bij ons die in het Frans of Engels zingen, dat ze ooit wel in het Nederlands zullen zingen, maar daar nu niet klaar voor zijn.
We wilden daar gewoon iets sneller aan beginnen.
Ik heb zelf ook nog in het Engels geschreven, maar in het Nederlands werken is een
grotere uitdaging. Het geeft ook meer voldoening, en je ziet dat het bij de mensen ook iets meer doet, je hebt meer kans om hen recht in het hart te raken.
-Je beperkt je door wel mee.-
Absoluut. Het is misschien een cliché, maar het Nederlands is absoluut een muzikale taal Daar worstelen we vaak mee in het repetitiehok. Het klinkt gewoon niet zo mooi als Engels, Italiaans of Spaans; dat zijn talen die zingen als je ze op straat hoort. In het Nederlands is dat wat moeilijker, maar kijk : het is onze moedertaal, dus we gaan ervoor zelfs al is het soms echt vechten.
Er zijn veel dingen die je in het Engels best kunt doen, zoals “I love you, I want you’, zingen, die in het Nederlands meteen klef klinken. Dat proberen we dus net iets anders uit te drukken. Ik luister nochtans nog altijd weinig naar Nederlandstalige muziek. Ik heb één plaat van Gorki, één van Monza en er zal misschien ergens één van Bart Peeters of Flip Kowlier rondslingeren, Mijn helden liggen veel meer in de Angelsaksische muziek,
van de Beatles en de Stones tot hedendaagse groepen als The Temper Trap. En ik denk dat dat goed is, dat je je invloeden van ergens anders probeert te halen.
-Stoort je je aan het dédain waarmee soms op het Nederlandstalige líed wordt neergekeken?-
Daar heb ik al vaak mee geworsteld, omdat ik er van overtuigd ben dat onze muziek anders zou gepercipieerd worden als we in het Engels zouden zingen. Aan de andere kant, ben ik stilaan wel oud genoeg om te durven zeggen dat het me niets kan schelen, maar
dat lukt niet elke dag. Er hangt een zweem van schlager rond zingen in het Nederlands. en dat is niet wat wij doen. Doordat er minder groepen in het Nederlands zingen. springen we er wel wat uit. Dat is dan weer een voordeel.
-Het buitenland kan je dan wel weer vergeten.-
Dat is sowieso moeilijk voor Belgische groepen. Er zijn maar weinig groepen die het echt ver geschopt hebben over de grenzen: Arno, Axelle Red, dEUS, Soulwax, dat zal het zo ongeveer zijn. En wij hebben natuurlijk altijd nog Nederland en Zuid-Afrika. Als dat al zou lukken, zouden we al heel ver geraakt zijn. (lacht). Dan kunnen we in vrede rusten.
-Je bent nu actief als journalist, helpt dat bij het geven van interviews?-
Ik heb dat niet echt met die reden gestudeerd, maar het helpt natuurlijk dat je weet hoe het werkt. Nu, ik verander nogal eens van job, dus wie weet doe ik volgende week weer iets anders. Ik heb ook een tijdje weinig gewerkt, en alles op muziek gezet, maar ik merk nu dat het eigenlijk beter is dat ik heel hard werk, om ‘s avonds even
hard met muziek bezig te zijn. Hoe meer ik moet doen, hoe productiever ik word.”
-Je vriendin ziet je niet veel, dus?-
Jawel hoor. Ik schrijf thuis in de woonkamer. Dus iedereen die daar is. Ziet mij.
-Je schreef dit jaar met James Walsh van Starsailor een nummer.
Hoe kwam je bij hem terecht ?-
Mijn manager zit al lang in de muziekwereld, en zij kende Starsailor nog van vroeger. Toen hij haar vroeg af ze mensen kende om mee samen te schrijven, raadde ze mij aan. We zijn eens gaan samen zitten, en na één dag hebben we besloten uit een aantal ideeën één
nummer af te werken. Dat werd Eén dag meer / One More Day. Uiteindelijk heeft hij ook voorgesteld om er zelf op mee te zingen omdat het nummer zo gegroeid was en we het zo wilden houden. Dat was een fantastische ervaring. Ik weet nog dat ik die avond zelf nog
wat op zijn naam ben gaan googelen en Starsailor live zag spelen voor een uitzinnige menigte Zuid-Amerikanen. Best wel indrukwekkend om daar dan mee te hebben mogen werken?