Na een lange periode zowat samengewoond te hebben in je repetitiekot, je samen gezwoegd hebt, honderden ideeën, akkoordenschema’s …en teksten geprobeerd hebt, discussies, liters koffie, lauw bier en ranzig mannenzweet achter de rug hebt. Je voor de zoveelste keer samen quasi de nacht door doet om dé demo te maken die je de dag erna zonder nadenken weer in de vuilbak kiepert. Heerlijke periode maar nu gaat het beginnen, het gaat beginnen…
Nu komt de voorbereidingsperiode op het studiowerk maar ook op de live-show.
Zoveel vragen, welke studio, wanneer, wie gaat het producen, hoeveel nummers…. Op zich al moeilijk genoeg maar de persoonlijke voorbereidingen als drummer op zo’n studio is toch ook wel magisch. Dagelijks weer trainen met de metronoom, die vreselijk irritante koebel. Maar ook weer die vragen, ga ik die strofe nu rustig op de hihat of toch maar rammen op de floor tom, honderden breaks op dat refrein zoeken om te concluderen dat het refrein er geen nodig heeft.
En dan natuurlijk: THE GEAR. Wordt het die strakke pop set met clear vellen of toch maar die sloppy vintage kit met de coated Emporers, de rammelende metalen snare, of de warme houten met de wood hoops. Gaan slapen en die drumgroove nog een uur in je hoofd laten borrelen. En toch ook wel stress want elk uur in een studio kost handenvol geld. En je weet dat er nog zo’n magische momenten gaan aankomen, die backing of dat juiste gitaarriffke dat nog ter plekke verzonnen wordt maar die het dan af maakt.
Zoveel vragen, zoveel utopische gedachten en zoveel energie gaan naar die ultieme song dat het nu al in mijn gedachten een bom is.
De lente zit in mij, een straal zon, een fluitend vogeltje en wat kriebels in mijn buik. Het gaat beginnen, manman.
Yves